Smycz dla psa, który ciągnie: Jak wybrać i oduczyć szarpania?

Wielu właścicieli psów boryka się z problemem ciągnięcia na smyczy, co potrafi zamienić każdy spacer w męczącą walkę. Rozumiem tę frustrację, bo sam widziałem, jak potrafi to zniechęcić do wspólnych wyjść. Ten artykuł to kompleksowy przewodnik, który pomoże Ci zrozumieć przyczyny tego zachowania, dobrać odpowiedni sprzęt i nauczyć psa spokojnego chodzenia. Pamiętaj, że kluczem do sukcesu jest cierpliwość i konsekwencja.

Instynkt, nuda czy nadmiar energii? Poznaj 3 główne powody, dla których psy ciągną na smyczy

Ciągnięcie na smyczy to często naturalne zachowanie psa, wynikające z jego pierwotnych instynktów. Psy mają silną potrzebę eksploracji otoczenia. Kiedy wyczują intrygujący zapach lub zobaczą coś ciekawego, ich naturalnym odruchem jest dążenie do celu. Dla wielu psów świat to fascynująca mozaika bodźców, a smycz staje się barierą, którą próbują pokonać, aby dotrzeć do interesującego obiektu.

Inną powszechną przyczyną jest nadmiar niespożytkowanej energii lub nuda. Pies, który nie ma wystarczającej ilości ruchu, zabaw czy stymulacji umysłowej w ciągu dnia, będzie próbował wyładować swoją energię podczas spaceru. Ciągnięcie na smyczy staje się wówczas sposobem na przyspieszenie tempa i zaspokojenie potrzeby aktywności. Z kolei nuda może sprawić, że pies będzie próbował "urozmaicić" sobie spacer, ciągnąc i prowokując reakcje.

Warto również pamiętać, że ciągnięcie może być efektem lęku lub nadmiernej ekscytacji. Pies, który boi się czegoś w otoczeniu, może próbować uciec, ciągnąc w przeciwnym kierunku. Z kolei pies nadmiernie pobudzony, np. na widok innego psa czy człowieka, będzie ciągnął, aby jak najszybciej dotrzeć do obiektu swojej ekscytacji. W obu przypadkach jest to forma radzenia sobie z silnymi emocjami.

Czy to Twoja wina? Jak nieświadome błędy właściciela wzmacniają problem ciągnięcia

Jako właściciele, często nieświadomie wzmacniamy zachowanie, którego chcemy się pozbyć. Kiedy pies ciągnie, a my za nim podążamy, uczymy go, że ciągnięcie jest skuteczną strategią. Oto najczęstsze błędy, które obserwuję:

• Podążanie za psem: Jeśli pies ciągnie, a my idziemy za nim, pies uczy się, że ciągnięcie prowadzi do celu. To wzmocnienie pozytywne: "ciągnę, więc idę dalej".
• Nagradzanie ciągnięcia: Dotarcie do wybranego przez psa krzaka, słupa czy innego psa, gdy smycz jest napięta, jest dla niego nagrodą. Pies kojarzy ciągnięcie z osiągnięciem tego, czego pragnie.
• Brak konsekwencji w treningu: Jeśli jednego dnia pozwalamy psu ciągnąć, a drugiego próbujemy go korygować, pies jest zdezorientowany. Konsekwencja jest kluczowa, aby pies zrozumiał, czego od niego oczekujemy.
• Używanie niewłaściwego sprzętu: Czasami sam sprzęt, np. źle dopasowana obroża lub szelki, może prowokować psa do ciągnięcia lub nie dawać nam odpowiedniej kontroli, co prowadzi do frustracji obu stron.

Kiedy ciągnięcie staje się niebezpieczne? Sygnały, że problem wymaga natychmiastowej interwencji

Ciągnięcie na smyczy to nie tylko kwestia komfortu spaceru, ale także zdrowia i bezpieczeństwa. Istnieją sygnały, które wskazują, że problem jest poważniejszy i wymaga natychmiastowej interwencji:

• Ryzyko urazów fizycznych: Długotrwałe lub silne ciągnięcie, zwłaszcza na obroży, może prowadzić do poważnych uszkodzeń tchawicy, krtani, kręgów szyjnych, a nawet problemów z tarczycą u psa. Właściciel również narażony jest na urazy nadgarstka, ramienia czy pleców.
• Brak kontroli nad psem w niebezpiecznych sytuacjach: Pies, który ciągnie, jest trudny do opanowania. W sytuacjach zagrożenia, takich jak ruch uliczny, nagłe pojawienie się roweru, agresywnego psa czy dziecka, brak kontroli może mieć tragiczne konsekwencje.
• Eskalacja problemów behawioralnych: Frustracja wynikająca z niemożności dotarcia do celu lub ciągłe szarpanie mogą prowadzić do agresji frustracyjnej, lęku przed smyczą, a nawet reaktywności wobec innych psów czy ludzi.

Jaki sprzęt dla psa, który ciągnie? Przegląd rozwiązań dostępnych w Polsce

Wybór odpowiedniego sprzętu to pierwszy krok do spokojnych spacerów. Na polskim rynku znajdziemy wiele rozwiązań, ale nie wszystkie są równie skuteczne i humanitarne. Z mojego doświadczenia wynika, że kluczowe jest postawienie na komfort i bezpieczeństwo psa, jednocześnie zapewniając sobie kontrolę.

Szelki typu easy-walk (front clip): Czy zapięcie z przodu to rewolucja w spacerach?

Szelki typu easy-walk, zwane też szelkami z przednim zapięciem (front clip), to jedno z moich ulubionych i najczęściej polecanych rozwiązań. Ich działanie jest proste, ale genialne: smycz przypina się nie na grzbiecie, lecz na klatce piersiowej psa. Kiedy pies zaczyna ciągnąć, nacisk na klatkę piersiową powoduje, że jego ciało naturalnie obraca się w stronę właściciela, uniemożliwiając dalsze napieranie do przodu. To humanitarna metoda, która nie sprawia psu bólu, a jedynie delikatnie zmienia kierunek jego ruchu.

• Zalety:
  • Humanitarność: Nie uciskają tchawicy ani krtani, nie powodują bólu.
  • Skuteczność: Bardzo efektywnie ograniczają ciągnięcie, dając właścicielowi większą kontrolę.
  • Bezpieczeństwo: Redukują ryzyko urazów szyi i kręgosłupa.
  • Łatwość użycia: Proste w obsłudze po prawidłowym dopasowaniu.
• Wady:
  • Dopasowanie: Wymagają precyzyjnego dopasowania, aby były skuteczne i nie powodowały otarć.
  • Ryzyko otarć: Przy złym rozmiarze lub materiale mogą powodować otarcia pod pachami.
  • Przyzwyczajenie: Niektóre psy potrzebują czasu, aby przyzwyczaić się do nowego sposobu prowadzenia.

W Polsce popularne i cenione marki oferujące szelki easy-walk to między innymi Truelove czy Dog Copenhagen.

Obroża uzdowa (kantarek/halti): Maksymalna kontrola czy ryzyko? Wady i zalety kontrowersyjnego rozwiązania

Obroża uzdowa, znana również jako kantarek lub halti, działa na zasadzie zbliżonej do uzdy u konia. Zakłada się ją na pysk i za uszami psa, a smycz przypina się pod brodą. Dzięki temu kontrolujemy ruchy głowy psa gdy pies ciągnie, delikatny nacisk na kufę powoduje odwrócenie jego głowy w stronę przewodnika. To rozwiązanie zapewnia bardzo wysoką kontrolę, co jest szczególnie cenne w przypadku silnych psów lub tych, które reagują na bodźce z otoczenia.

Należy jednak pamiętać, że kantarek wymaga stopniowego przyzwyczajania psa. Nie każdy pies od razu zaakceptuje coś na pysku. Ważne jest, aby proces adaptacji był pozytywny, z dużą ilością smakołyków i pochwał. Kontrowersje wokół kantarków wynikają z ryzyka urazów kręgów szyjnych przy gwałtownych, niekontrolowanych szarpnięciach. Dlatego kluczowe jest, aby właściciel był świadomy i delikatny w użyciu.

• Zalety:
  • Wysoka kontrola: Zapewnia doskonałą kontrolę nad psem, nawet bardzo silnym.
  • Szybkie efekty: Często przynosi natychmiastową poprawę w kwestii ciągnięcia.
  • Brak ucisku na tchawicę: Nie obciąża szyi ani tchawicy psa.
• Wady:
  • Ryzyko urazów: Przy nagłych, silnych szarpnięciach może prowadzić do urazów kręgów szyjnych.
  • Wymaga przyzwyczajenia: Nie wszystkie psy akceptują noszenie kantarka na pysku.
  • Wygląd: Niektórzy właściciele i obserwatorzy mogą mylić go z kagańcem.

Popularne marki to Halti i Trixie.

Smycz z amortyzatorem: Komfort dla Ciebie, ale czy rozwiązanie problemu dla psa?

Smycz z amortyzatorem to rozwiązanie, które zyskuje na popularności, zwłaszcza wśród osób aktywnych, uprawiających canicross czy dogtrekking. Jej główną funkcją jest niwelowanie siły nagłych szarpnięć. Elastyczny element wbudowany w smycz amortyzuje uderzenia, co zwiększa komfort zarówno właściciela, jak i psa, chroniąc ich stawy przed przeciążeniami. Jest to z pewnością dobre rozwiązanie dla osób, które biegają z psem lub mają psa, który sporadycznie pociągnie. Muszę jednak podkreślić, że smycz z amortyzatorem nie uczy psa chodzenia na luźnej smyczy ani nie rozwiązuje problemu ciągnięcia u jego podstaw. Jest to narzędzie, które łagodzi skutki, ale nie eliminuje przyczyny.

Szeroka obroża stała: Kiedy klasyka może się sprawdzić, a kiedy tylko pogorszy sprawę?

Szeroka obroża stała to klasyczny element psiej wyprawki. Jest świetna do identyfikacji psa (dzięki adresówce), a także dla psów, które już potrafią chodzić na luźnej smyczy. Jej szerokość rozkłada nacisk na większą powierzchnię szyi, co jest bardziej komfortowe niż w przypadku wąskiej obroży. Niestety, dla psów, które intensywnie ciągną, szeroka obroża stała nie jest zalecana. Nawet szeroka obroża, przy silnym i długotrwałym ciągnięciu, może powodować ucisk na tchawicę, krtani i naczynia krwionośne, prowadząc do dyskomfortu, kaszlu, a nawet urazów. Co więcej, nie zapewnia ona odpowiedniej kontroli nad psem, który ma silną tendencję do ciągnięcia.

Narzędzia awersyjne, których należy unikać: kolczatki i dławiki

Jako behawiorysta i miłośnik psów, zawsze podkreślam, że naszym celem powinno być budowanie pozytywnej relacji z psem opartej na zaufaniu, a nie na strachu. Dlatego z pełnym przekonaniem odradzam stosowanie narzędzi awersyjnych, które niestety wciąż bywają używane.

Dlaczego kolczatka nie uczy, a jedynie sprawia ból? Prawda o jej wpływie na psychikę i zdrowie psa

Kolczatka to narzędzie, które działa na zasadzie zadawania bólu i dyskomfortu. Metalowe kolce, wbijające się w szyję psa przy każdym szarpnięciu, mają na celu powstrzymanie go od ciągnięcia. Jednak to, co uzyskujemy, to nie nauka, a jedynie chwilowe zahamowanie zachowania poprzez awersję. Pies nie uczy się, jak chodzić na luźnej smyczy, ale jedynie tego, że ciągnięcie wiąże się z bólem. Taki rodzaj "treningu" prowadzi do szeregu negatywnych konsekwencji:

• Lęk i stres: Pies kojarzy spacer, smycz i właściciela z bólem, co prowadzi do chronicznego stresu i lęku.
• Agresja: Ból i frustracja mogą eskalować do agresji, zarówno wobec właściciela, jak i innych psów czy ludzi.
• Urazy fizyczne: Kolczatka może powodować poważne uszkodzenia tchawicy, krtani, skóry szyi, a nawet kręgów szyjnych.
• Brak zaufania: Relacja z psem oparta na strachu przed bólem jest daleka od zdrowej i pełnej zaufania więzi.

Z mojego punktu widzenia, stosowanie kolczatek jest nieetyczne i nieefektywne w dłuższej perspektywie.

Obroża zaciskowa (dławik): Pozorne rozwiązanie, które prowadzi do urazów i lęku

Obroża zaciskowa, potocznie zwana dławikiem, to kolejne narzędzie awersyjne, które powinno zniknąć z użytku. Działa na zasadzie zaciskania się na szyi psa, gdy ten pociągnie. Choć nie ma kolców, jej działanie jest równie szkodliwe. Nagłe i silne zaciśnięcie obroży może prowadzić do:

• Uszkodzeń tchawicy i krtani: Podobnie jak kolczatka, dławik może powodować kaszel, duszności, a w skrajnych przypadkach trwałe uszkodzenia dróg oddechowych.
• Urazów naczyń krwionośnych i nerwów: Ucisk na szyję wpływa na przepływ krwi do mózgu i może uszkodzić delikatne struktury nerwowe.
• Negatywnych konsekwencji psychicznych: Pies, który doświadcza dławienia, może stać się lękliwy, wycofany, a nawet agresywny. Kojarzy smycz i spacery z nieprzyjemnym uczuciem, co pogłębia problemy behawioralne zamiast je rozwiązywać.

Dławik to pozorne rozwiązanie, które zamiast uczyć, jedynie tłumi objawy, jednocześnie siejąc spustoszenie w psychice i zdrowiu psa.

Aspekt prawny i etyczny: Co na temat narzędzi awersyjnych mówią polscy behawioryści?

Jak wybrać idealny sprzęt? Praktyczny poradnik zakupowy

Wybór odpowiedniego sprzętu to podstawa, ale równie ważne jest jego prawidłowe dopasowanie. Nawet najlepsze szelki czy obroża nie spełnią swojej funkcji, jeśli będą za małe, za duże lub źle założone. Pozwól, że przeprowadzę Cię przez proces wyboru i dopasowania.

Klucz do sukcesu: Jak prawidłowo zmierzyć psa, by szelki lub obroża idealnie pasowały?

Dokładne pomiary to absolutna podstawa. Zanim dokonasz zakupu, uzbrój się w miarę krawiecką i postępuj zgodnie z tymi wskazówkami:

1. Obwód klatki piersiowej (za przednimi łapami): To najważniejszy pomiar dla szelek. Zmierz obwód klatki piersiowej psa w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami. Upewnij się, że miarka przylega, ale nie uciska.
2. Obwód szyi: Mierz w miejscu, gdzie naturalnie spoczywa obroża u podstawy szyi. Pozostaw luz na dwa palce, aby obroża nie była zbyt ciasna.
3. Długość grzbietu (dla niektórych typów szelek): Niektóre szelki (np. typu guard) wymagają również pomiaru długości grzbietu od karku do nasady ogona lub od karku do miejsca, gdzie mają się kończyć szelki. Sprawdź specyfikację producenta.
4. Obwód klatki piersiowej (przed przednimi łapami): Dla szelek easy-walk, niektóre modele wymagają również pomiaru obwodu klatki piersiowej tuż przed przednimi łapami, w miejscu, gdzie będzie przebiegał przedni pasek.

Zawsze porównuj uzyskane wymiary z tabelą rozmiarów producenta. W razie wątpliwości, wybierz większy rozmiar lub skonsultuj się ze sprzedawcą.

Na co zwrócić uwagę przy zakupie? Materiał, okucia i jakość wykonania, które gwarantują bezpieczeństwo

Poza rozmiarem, jakość wykonania sprzętu ma ogromne znaczenie dla komfortu i bezpieczeństwa Twojego psa. Oto, na co zwracam uwagę, wybierając szelki czy obrożę:

• Jakość materiałów: Wybieraj materiały wytrzymałe, ale jednocześnie miękkie i oddychające, które nie będą powodować otarć ani podrażnień skóry. Dobrze sprawdzają się nylon, neopren (szczególnie w miejscach styku z ciałem), a także miękkie podszycia z polaru czy siateczki.
• Solidność okuć: Klamry, karabińczyki i regulatory powinny być wykonane z mocnego metalu lub wytrzymałego tworzywa sztucznego. Unikaj cienkich, plastikowych elementów, które mogą pęknąć pod wpływem silnego szarpnięcia.
• Elementy odblaskowe: Dla bezpieczeństwa podczas wieczornych spacerów, szelki lub obroża powinny posiadać elementy odblaskowe, które zwiększą widoczność psa.
• Łatwość czyszczenia: Psy brudzą się, więc sprzęt powinien być łatwy do utrzymania w czystości.
• Regulacja: Upewnij się, że szelki lub obroża mają wystarczający zakres regulacji, aby idealnie dopasować je do sylwetki psa.

Dopasowanie ma znaczenie: Jak założyć i wyregulować szelki easy-walk, by działały skutecznie?

1. Zidentyfikuj paski: Szelki easy-walk zazwyczaj mają pasek grzbietowy, pasek piersiowy (poziomy, z przodu klatki piersiowej) oraz pasek podbrzuszny (pionowy, pod klatką piersiową).
2. Załóż pasek grzbietowy: Umieść pasek grzbietowy na grzbiecie psa, tak aby zapięcie na smycz znajdowało się na klatce piersiowej.
3. Dopasuj pasek piersiowy: Pasek piersiowy (ten z kółkiem do przypięcia smyczy) powinien leżeć poziomo na mostku psa, tuż przed jego przednimi łapami. Nie może być za nisko, aby nie krępował ruchów łap.
4. Wyreguluj pasek podbrzuszny: Pasek podbrzuszny powinien przebiegać pionowo pod klatką piersiową, łącząc pasek grzbietowy z paskiem piersiowym. Upewnij się, że nie jest za ciasny i nie uciska pachwin.
5. Sprawdź dopasowanie: Między każdym paskiem a ciałem psa powinny swobodnie mieścić się dwa palce. Szelki nie mogą być ani za luźne (pies może się z nich wyswobodzić), ani za ciasne (będą uciskać i powodować otarcia). Upewnij się, że zapięcie na smycz na klatce piersiowej jest centralnie umieszczone.
6. Test na spacerze: Po pierwszym założeniu obserwuj psa podczas krótkiego spaceru. Sprawdź, czy szelki nie krępują ruchów, nie ocierają i czy pies czuje się w nich komfortowo.

Sprzęt to nie wszystko: skuteczne techniki treningowe

Pamiętaj, że nawet najlepszy sprzęt to tylko narzędzie. Prawdziwa zmiana w zachowaniu psa przychodzi dzięki konsekwentnemu treningowi. Jako behawiorysta zawsze podkreślam, że kluczem jest zrozumienie psa i praca oparta na pozytywnym wzmocnieniu. Oto kilka technik, które możesz wdrożyć.

Metoda "drzewa": Jak wykorzystać opór, by nauczyć psa, że ciągnięcie donikąd nie prowadzi

Metoda "drzewa" (ang. "tree method") jest niezwykle prosta, ale wymaga żelaznej konsekwencji i cierpliwości. Polega ona na tym, że za każdym razem, gdy pies zaczyna ciągnąć na smyczy, Ty natychmiast zatrzymujesz się i stoisz w miejscu jak drzewo. Nie mówisz nic, nie szarpiesz smyczą, po prostu stoisz nieruchomo. Ruszasz dopiero wtedy, gdy smycz się rozluźni, a pies zwróci na Ciebie uwagę. Jeśli pies ponownie zacznie ciągnąć, natychmiast się zatrzymujesz. Powtarzaj to za każdym razem. Pies szybko nauczy się, że ciągnięcie nie prowadzi do celu, a jedynie do zatrzymania. To uczy go, że luźna smycz oznacza postęp.

Budowanie "złotej strefy": Nauka chodzenia na luźnej smyczy przy pomocy nagród

Koncepcja "złotej strefy" polega na stworzeniu obszaru obok właściciela (zazwyczaj przy lewej nodze), w którym pies jest intensywnie nagradzany za utrzymywanie luźnej smyczy i skupianie uwagi na przewodniku. Kiedy pies idzie obok Ciebie na luźnej smyczy, nagradzaj go smakołykami, pochwałami i głaskaniem. Możesz używać słowa-markera, np. "dobrze", tuż przed podaniem nagrody, aby pies skojarzył konkretne zachowanie z pozytywnym wzmocnieniem. Początkowo nagradzaj często, nawet co kilka kroków, stopniowo wydłużając czas między nagrodami. Celem jest, aby pies sam chciał przebywać w tej "złotej strefie", bo wie, że tam dzieją się same przyjemne rzeczy.

Moc kontaktu wzrokowego: Jak nauczyć psa skupiania uwagi na Tobie zamiast na otoczeniu?

Kontakt wzrokowy jest fundamentem komunikacji z psem i kluczowym elementem w treningu chodzenia na luźnej smyczy. Pies, który skupia uwagę na Tobie, jest mniej skłonny do impulsywnego reagowania na rozpraszające bodźce z otoczenia. Ćwiczcie komendę "patrz" lub "na mnie" w spokojnym otoczeniu, nagradzając psa za każdy moment, gdy spojrzy Ci w oczy. Stopniowo zwiększaj poziom trudności, ćwicząc w miejscach z większą liczbą rozpraszaczy. Nagradzaj również spontaniczny kontakt wzrokowy podczas spacerów. Im bardziej pies będzie na Ciebie patrzył, tym łatwiej będzie mu ignorować pokusy i iść spokojnie.

Praca nad samokontrolą: Dlaczego to najważniejszy element treningu i jak ją ćwiczyć na co dzień?

Samokontrola, czyli zdolność do kontrolowania impulsów, jest moim zdaniem jednym z najważniejszych elementów w oduczaniu ciągnięcia. Pies z dobrą samokontrolą jest mniej skłonny do nagłego rzucania się w kierunku interesującego zapachu czy innego psa. Pracę nad samokontrolą można ćwiczyć w codziennym życiu psa:

• Czekanie na jedzenie: Poproś psa, aby usiadł i poczekał, zanim dostanie miskę z jedzeniem. Nagradzaj go za spokojne czekanie.
• Spokojne wychodzenie przez drzwi: Naucz psa, aby czekał na Twoje pozwolenie przed wyjściem z domu czy samochodu.
• Komenda "zostaw": Ćwicz komendę "zostaw" na różne przedmioty, ucząc psa rezygnacji z czegoś atrakcyjnego na Twoje polecenie.
• Zabawy z przerwami: Podczas zabawy z piłką czy szarpakiem, rób krótkie przerwy, prosząc psa o uspokojenie się, zanim wznowicie zabawę.

Każde takie ćwiczenie buduje zdolność psa do panowania nad swoimi impulsami, co bezpośrednio przekłada się na spokojniejsze zachowanie na smyczy.

Spokojne spacery bez szarpania: Twoja mapa drogowa

Problem ciągnięcia na smyczy może wydawać się przytłaczający, ale jestem przekonany, że dzięki odpowiednim narzędziom i konsekwentnej pracy, każdy właściciel może cieszyć się spokojnymi spacerami ze swoim psem. Pamiętaj, że to proces, który wymaga czasu i zaangażowania, ale efekty są tego warte.

Połączenie sił: Dlaczego najlepsze efekty daje synergia dobrze dobranego sprzętu i regularnego treningu?

Najbardziej efektywne i trwałe rezultaty w oduczaniu psa ciągnięcia na smyczy osiąga się poprzez łączenie odpowiednio dobranego, humanitarnego sprzętu z konsekwentnym, pozytywnym treningiem. Sprzęt, taki jak szelki easy-walk czy kantarek, jest potężnym narzędziem wspomagającym. Pomaga on natychmiastowo zredukować fizyczną siłę ciągnięcia, dając właścicielowi większą kontrolę i komfort. Jednak to trening, oparty na pozytywnym wzmocnieniu i budowaniu zaufania, kształtuje pożądane zachowanie psa. Sprzęt daje nam czas i przestrzeń, aby uczyć psa, jak chodzić na luźnej smyczy, nagradzając go za dobre wybory i budując jego samokontrolę. Bez treningu, nawet najlepszy sprzęt będzie tylko tymczasowym rozwiązaniem.

Przeczytaj również: Probiotyk dla psa: Gdzie kupić najlepiej? Uniknij błędów!

Od czego zacząć już dziś? Pierwsze 3 kroki, które możesz wdrożyć na następnym spacerze

Nie odkładaj zmian na później. Już dziś możesz zacząć wprowadzać drobne modyfikacje, które przyniosą realne efekty. Oto trzy pierwsze kroki, które możesz wdrożyć na następnym spacerze:

1. Oceń swój obecny sprzęt: Sprawdź, czy Twoja obroża lub szelki są odpowiednie i dobrze dopasowane. Jeśli masz psa, który mocno ciągnie, rozważ zakup szelek easy-walk lub kantarka, aby zyskać większą kontrolę i komfort.
2. Zacznij stosować metodę "drzewa": Na każdym spacerze, gdy tylko poczujesz napięcie na smyczy, natychmiast zatrzymaj się. Ruszaj dopiero, gdy smycz się rozluźni. Bądź konsekwentny to klucz do sukcesu tej metody.
3. Nagradzaj każdy moment luźnej smyczy i kontakt wzrokowy: Miej przy sobie smakołyki. Za każdym razem, gdy smycz jest luźna, a pies idzie obok Ciebie, pochwal go i daj nagrodę. Nagradzaj również każdy spontaniczny kontakt wzrokowy. Ucz psa, że zwracanie na Ciebie uwagi się opłaca.